گتاب بابل؛ راهنمای جامع سفر، آب‌وهوا و فاصله تا بابل

وقتی از هیاهوی بابل به سمت جنوب حرکت می کنید، جاده کم کم باریک می شود و عطر درختان نارنج جای بوی اگزوز ماشین ها را می گیرد. اینجا گتاب است؛ شهری در استان مازندران که نه ادعای لاکچری بودن دارد و نه می خواهد خودش را به زور در دل گردشگران جا کند. گتاب جایی است که اگر با دقت به صدای موتور تریل های قدیمی در کوچه پس کوچه هایش گوش دهید، داستان های زیادی برای شنیدن دارد. اینجا از آن جاهایی نیست که تابلوهای بزرگ تبلیغاتی برای جذب توریست داشته باشد. راستش را بخواهید، خیلی از مسافران حتی بدون اینکه متوجه شوند از وسط آن رد می شوند و می روند، اما اگر اهل توقف و تماشا باشید، گتاب چهره متفاوتی از شمال را به شما نشان می دهد. جایی که زندگی هنوز با ریتم رشد برنج و رسیدن مرکبات تنظیم می شود.

چطور خودمان را به این گوشه از بابل برسانیم؟

برای رسیدن به گتاب، مسیرهای مختلفی وجود دارد که هر کدام حال و هوای خودش را دارد. اگر از تهران حرکت می کنید، جاده هراز کوتاه ترین راه است. بعد از رد کردن آمل و رسیدن به بابل، باید به سمت جنوب این شهر یعنی جاده حبیبی یا جاده شهید صالحی بروید. فاصله بابل تا گتاب حدود 10 تا 12 کیلومتر است. جاده ای دوطرفه که در دو طرفش مغازه های ابزارآلات کشاورزی و کیسه های کود شیمیایی به چشم می خورد. شاید این منظره برای خیلی ها جذاب نباشد، اما این دقیقا همان بافت واقعی و بدون رتوش مازندران است.

اگر با اتوبوس سفر می کنید، باید بلیط بابل را بگیرید. از ترمینال بابل، تاکسی های خطی برای گتاب همیشه آماده هستند. هزینه تاکسی در سال 1405 حدود 100,000 تومان برای هر نفر برآورد می شود. قطار هم گزینه جالبی است؛ می توانید در ایستگاه قائم شهر پیاده شوید و با یک سواری خودتان را به بابل و بعد گتاب برسانید. فاصله قائم شهر تا گتاب حدود 30 کیلومتر است و حدود 45 دقیقه زمان می برد. پرواز به فرودگاه ساری (دشت ناز) هم گزینه لوکس تری است که از آنجا تا گتاب حدود 1 ساعت و 15 دقیقه راه دارید. من خودم جاده هراز را ترجیح می دهم، هرچند ترافیک های آخر هفته اش گاهی آدم را پشیمان می کند.

بهترین زمان برای لمس رطوبت و خاک گتاب

گتاب در هر فصل رنگ عوض می کند. اردیبهشت ماه، اینجا بوی عجیبی دارد. شکوفه های نارنج یا همان بهارنارنج ها باز می شوند و کل شهر بوی عطر می گیرد. اما باید بگویم که در این ماه رطوبت هوا هم بالا می رود و ممکن است کمی کلافه کننده باشد. پاییز گتاب اما چیز دیگری است. مهر و آبان، وقتی فصل برداشت پرتقال و نارنگی شروع می شود، جنب و جوش در باغ ها دیدنی است. آسمان گتاب در پاییز اغلب ابری و گرفته است که برای عکاسی فوق العاده است. زمستان های اینجا استخوان سوز نیست اما نمناکی هوا تا مغز استخوان نفوذ می کند. تابستان ها؟ خب، اگر با شرجی میانه خوبی ندارید، مرداد ماه اصلا سراغ گتاب نیایید. پشه ها و رطوبت 90 درصدی می تواند سفرتان را خراب کند.

هزینه های سفر به گتاب در سال 1405

بر اساس پیش بینی های اقتصادی و با در نظر گرفتن دلار 200,000 تومانی، هزینه های سفر به گتاب را در مجله دوراچی برای شما دسته بندی کرده ایم. توجه داشته باشید که این قیمت ها تقریبی هستند و ممکن است بسته به انصاف فروشنده یا صاحب خانه تغییر کنند.

برای اقامت می توانید از پلتفرم هایی مثل جاباما یا جاجیگاه استفاده کنید. در گتاب هتل بزرگی وجود ندارد، اما خانه های روستایی بازسازی شده و ویلاهای شخصی در اطراف شهر زیاد هستند. یک نکته عجیب که در سفر قبلی متوجه شدم این بود که بعضی از سوپرمارکت های محلی جمعه ها از ساعت 13 تا 16 تعطیل می کنند، دلیلش را نپرسیدم اما بهتر است خریدهای ضروری تان را قبل از ظهر انجام دهید.

جاهایی که در گتاب و اطرافش نباید از دست بدهید

گتاب شاید موزه یا برج تاریخی معروفی نداشته باشد، اما جاذبه هایش در جزئیات مخفی شده اند. بخش گتاب به دو قسمت شمالی و جنوبی تقسیم می شود. روستای بنگر کلا یکی از آن جاهایی است که باید بروید. پیاده روی در بین شالیزارهای این روستا، مخصوصا وقتی برنج ها به رنگ طلایی درآمده اند، تجربه ای است که هیچ جای دیگری پیدا نمی کنید. صدای آب که در کانال های آبیاری می پیچد، تنها صدایی است که سکوت را می شکند.

آبندان های گتاب هم از دیگر نقاط دیدنی هستند. این آبگیرهای مصنوعی که برای ذخیره آب کشاورزی ساخته شده اند، در فصل مهاجرت پرندگان، میزبان مرغابی های وحشی می شوند. یکی از محلی ها می گفت قدیما اینجا ماهی های بزرگی داشت، الان را نمی دانم، اما تماشای انعکاس ابرها در آب ساکن آبندان، حس عجیبی دارد. همچنین می توانید به تکیه های قدیمی شهر سر بزنید. معماری تکیه های مازندران با ستون های چوبی تراش خورده، حتی اگر مذهبی نباشید، از نظر هنری خیره کننده است.

شکم گردی در دنیای سیر و انار

غذا در گتاب جدی است. اینجا کسی با سوسیس و کالباس میانه خوبی ندارد. اگر شانس بیاورید و به خانه یکی از محلی ها دعوت شوید، احتمالا با «مرغ ترش» یا «کئی پلا» (پلو کدو) از شما پذیرایی می کنند. مرغ ترش گتابی ها یک ویژگی خاص دارد و آن استفاده زیاد از سبزی های محلی مثل «زولنگ» و «اناریجه» است. طعم این سبزی ها تند و تیز است و با رب انار محلی ترکیب فوق العاده ای می سازد.

نان محلی که به آن «تفتان» یا نان های کدوئی می گویند، معمولا عصرها در بعضی مغازه های کوچک پخته می شود. داغ داغ بخرید و با پنیر محلی بخورید. راستی، در بازار روزهای اطراف، حتما دنبال «سیر ترشی» های چند ساله بگردید. بوی تندی دارند که شاید اولش اذیت تان کند، اما کنار ماهی سفید سرخ شده، بی نظیر است. قیمت یک شیشه سیر ترشی خوب در سال 1405 حدود 400,000 تومان خواهد بود.

برنامه سفر 3 روزه پیشنهادی دوراچی به گتاب

روز اول: صبح زود از تهران حرکت کنید. ناهار را در بابل بخورید و بعد به سمت گتاب بروید. بعد از ظهر را به گشت و گذار در باغ های مرکبات جنوب گتاب اختصاص دهید. شب را در یک اقامتگاه بوم گردی بمانید و از آرامش شب های روستا لذت ببرید.

روز دوم: امروز روز شالیزار است. به سمت روستاهای بخش شمالی بروید. کفش مناسب بپوشید چون احتمالا پاهایتان گلی می شود. ناهار را در طبیعت بخورید. اگر فصل برداشت باشد، می توانید با کشاورزان هم کلام شوید. غروب را کنار یکی از آبندان ها بگذرانید. عکاسی از انعکاس آسمان در آب را فراموش نکنید.

روز سوم: سری به بازارهای محلی بزنید. سوغاتی بخرید. عسل طبیعی کوهپایه های اطراف بابل که در مغازه های گتاب پیدا می شود، کیفیت خوبی دارد. قبل از تاریک شدن هوا، مسیر برگشت را پیش بگیرید. اگر از جاده فیروزکوه برمی گردید، توقفی در پل سفید داشته باشید تا تنوع مناظر سفرتان کامل شود.

نکات ایمنی و فرهنگی که باید بدانید

مردم گتاب مهربان هستند اما روی زمین های کشاورزی شان حساس اند. بدون اجازه وارد شالیزارها یا باغ های محصور نشوید. اگر می خواهید عکس بگیرید، یک اجازه ساده کار را راه می اندازد. لباس پوشیدن تان هم بهتر است کمی با بافت محلی همخوانی داشته باشد تا احترام تان حفظ شود. در جاده های فرعی مراقب موتور سوارهایی باشید که ناگهان از بین باغ ها بیرون می پرند؛ اینجا قانون کلاه ایمنی خیلی جدی گرفته نمی شود.